page11

VREDE IS TE LEREN

Het is nu al weer 5 jaar geleden, in het voorjaar van 2002, dat ik werd opgebeld door Lieteke Van Vucht Tijssen, voorzitter van de Nationale Unesco Commissie.
Ik was toen nog lid van de Eerste Kamer (voor GroenLinks) en kende Lieteke van de keren dat ik in Parijs de tweejaarlijkse UNESCO-vergaderingen had bijgewoond. Ik had ook contact met haar als lid van het college van bestuur van de Universiteit Utrecht toen ik een wetsvoorstel over wijziging van het academisch onderwijs voorbereidde.
Lieteke was benaderd door de Stichting Leerstoelen Vredesopbouw.
Deze stichting was verantwoordelijk geweest voor een bijzondere leerstoel Vredespedagogiek aan de Universiteit Utrecht.

Volgens de regels voor bijzondere leerstoelen (2x 5 jaar) werd de leerstoel niet gecontinueerd en de stichting zocht naar andere mogelijkheden om haar doelstelling te verwezenlijken. Ik nam contact op met de stichting en er werd een afspraak gemaakt met 2 bestuursleden in Utrecht.

Ik had mij nooit echt bezig gehouden met vredesvraagstukken. Behalve dan dat ik in 1970 lid werd van de PPR en - met vele anderen - heb deelgenomen aan demonstraties tegen de plaatsing van kruisraketten. Mijn belangstelling ging meer uit naar milieuvraagstukken. Vandaar mijn activiteiten in het Komitee Anti-Voorhaven en mijn deelname aan een actie tegen dumping van radioactief afval in zee in IJmuiden. En naar onderwijs! In de 8 jaar dat ik lid was van de Eerste Kamer (1995-2003), en ook daarvoor in de Provinciale Staten van Noord-Holland (1982-1995), had ik onderwijs in mijn portefeuille. Dat bestreek het hele onderwijsveld; van basis- tot en met universitair onderwijs.

Dit gesprek ging over onderwijs. Over mogelijkheden om vredeseducatie weer in de belangstelling te krijgen.Ik werd aangestoken door het enthousiasme van de beide heren die gloedvol over hun idealen konden vertellen.Na nog enkele gesprekken, waarin ik voorstelde het speelveld van uitsluitend onderwijs te verbreden naar het bedrijfsleven en economie erbij te betrekken, gingen we met elkaar in zee. Een werkgroep werd opgericht, die onderdak bood aan personen van zeer verschillende pluimage. Uit die werkgroep is het bestuur van SVW ontstaan.

Nu, 5 jaar later, kunnen we terugkijken op een periode met up's en down's, zo nu en dan hectisch, waarin heel wat is bereikt. In oktober 2004 is Stichting VredesWetenschappen opgericht.
Deze stichting heeft tot nu toe twee bijzondere academische leerstoelen weten te realiseren.
In 2005 een leerstoel met een economische en in 2006 een met een juridische opdracht.
Op dit moment zijn besprekingen gaande op het gebied van religiewetenschappen, techniek, openbaar bestuur en de medische wetenschap.

Maar wat mij het meest boeit zijn de gesprekken die momenteel worden gevoerd met het hoger beroepsonderwijs om bijzondere lectoraten vredeseducatie te realiseren. Dat zou zomaar kunnen betekenen dat vredeseducatie structureel onderdeel wordt van onderwijs op basisscholen en van het middelbaar onderwijs. Wat zou het niet mooi zijn als vredeseducatie een structureel onderdeel wordt van het onderwijsprogramma op het vmbo, waar 60% van alle basisschoolleerlingen naar toe gaat! Dan zou ik het gevoel hebben dat ik een klein aandeel heb mogen leveren aan een betere wereld.

Want: alles is te leren! Zelfs vrede.

Cobi Schoondergang-Horikx, voorzitter Stichting VredesWetenschappen
ja.schoondergang@12move.nl

De columns geven
uitsluitend de
persoonlijke
opvattingen van
de schrijver weer
en dat hoeft niet
het standpunt te zijn
van de organisatie
waaraan hij/zij
verbonden is

Vorige Column(s)

                 Jan Smit
      Hans Opschoor
       Ben Schennink
   Syed M. Murshed
       H. van Bemmel
          Dion vd Berg
       Jonneke Naber
    Cobi Schoonder-
           gang-Horikx
            K. van Dam
      Hans Opschoor
       Lennart Vriens
      Gerti Hesseling
      Ewoud Gouds-
                   waard
       Paul de Waart
       Nicolien Mon-
                  tessori
             Leny Vink
        Thea Hilhorst